Dante van Elburg,
Werkt met beelden, woorden en geluiden die op zichzelf staan, maar in relatie met elkaar nieuwe poëtische verbanden aangaan. Zijn afbeeldingen zijn oppervlakkig, maar kunnen ook diepere betekenislagen bezitten, zonder deze direct prijs te geven. Dante zoekt in zijn werk niet naar grotere betekenissen, maar gebruikt beelden, woorden en geluiden op zichzelf. Die losse vrije vormen ziet hij als antigif tegen het functionele, het nuttige en het verklaarbare. Omstandigheden, objecten en samenkomsten hoeven op het eerste gezicht niets te betekenen en nergens naar te verwijzen. Ze kunnen puur op zichzelf staan, zolang ze hem maar prikkelen, en hij ze kan herpositioneren binnen zijn eigen vocabulaire.
“ Ik wil het onbesliste omarmen in mijn werk. Daarmee ga ik in tegen de wereld buiten mij, waar alles draait om efficiëntie, nut, betekenis, logica, aannames en duidelijkheid. Tegenover die vaste en vanzelfsprekend lijkende maatschappelijke orde wil ik ruimte maken voor nieuwe en vrij bewegende relaties tussen objecten en beelden. Omdat ik die maatschappelijke vanzelfsprekendheden loslaat, kies ik er in mijn werk voor om beslissingen uit te stellen. Ik begin met wat er toevallig op mijn pad komt en werk er daarna aan verder via lange reeksen. Door te omarmen waar mijn oog op valt, voorkom ik twijfel. Twijfel zou mij namelijk kunnen dwingen om keuzes te maken over wat belangrijk is, hoe iets geordend moet worden en welke dingen meer of minder waarde zouden moeten krijgen. Steeds opnieuw herhaal ik dit proces, zonder na te denken over de noodzaak of iets logisch bij elkaar hoort. Voor mij is dit herkauwen een manier om vanzelfsprekendheden van de maatschappij achter mij te laten. Uit losse fragmenten – of uit wat overblijft nadat beelden uit elkaar zijn gehaald – kunnen nieuwe betekenissen ontstaan en kan het werk vorm krijgen in veel verschillende media: schilderijen, tekeningen, collages, sculpturen, installaties, performances of combinaties hiervan.”
